بارفتنــــــ تـــــــــــــو....!

گهواره خالی می شود با رفتن تو        دیگر نمانده فرصتی تا رفتن تو
 
حتی خدا با رفتنت راضی نمی شد       عیسای من قربان  بالا رفتن تو

هر چیز را هر رفتن نا ممکنی را        می شد که باور کرد الارفتن تو

وقتی گناهی سر نمی زد از گلویت       یعنی چرا  یعنی  معما رفتن  تو

ای کاش می بردی مرا باچشمهایت      یا اینکه می  افتاد  فردا  رفتن تو

وقتی که پادرعرصه حق می گذاری     فرقی  ندارد  آمدن یا  رفتن  تو

                                                                                         علی اکبر لطیفیان


عزادارای، کلاس انتظار برای خون خواهی

قیامت، مهمترین اتفاقی است که در مسیر زندگی هر انسان و در پایان آن رخ

می‌دهد، قرآن کریم در وصف این روز می‌فرماید: إِذَا وَقَعَتِ الْوَاقِعَةُ، لَیْسَ لِوَقْعَتهَِا

کاَذِبَةٌ، خَافِضَةٌ رَّافِعَةٌ، (واقعه، آیه 1-3)؛‌آری قیامت روزی است که بعضی را

پست و ذلیل و برخی دیگر را بلند و ارجمند می‌کند. ویژگی مهم این روز،

رسیدگی به حساب کارهای انسانهاست و سرنوشت هرکس به ‌وسیله اعمالش رقم می‌‌خورد.


امام صادق درباره آیه «ثُمَّ لَتُسْئَلُنَّ یَوْمَئِذٍ عَنِ النَّعِیمِ»(تکاثر، آیه8) فرمود: إِنَّ اللَّهَ عَزَّ وَ

جَلَّ لَا یَسْأَلُ عِبَادَهُ عَمَّا تَفَضَّلَ بِهِ عَلَیْهِمْ وَ لَا یَمُنُّ بِذَلِکَ عَلَیْهِمْ وَ الِامْتِنَانُ بِالْإِنْعَامِ

مُسْتَقْبَحٌ مِنَ الْمَخْلُوقِینَ فَکَیْفَ یُضَافُ إِلَى الْخَالِقِ مَا لَا یَرْضَى الْمَخْلُوقُونَ بِهِ وَ لَکِنَّ

النَّعِیمَ حُبُّنَا أَهْلَ الْبَیْتِ وَ مُوَالَاتُنَا، یَسْأَلُ اللَّهُ عَنْهُ عِبَادَهُ بَعْدَ التَّوْحِیدِ وَ النُّبُوَّةِ وَ لِأَنَّ

الْعَبْدَ إِذَا وَافَاهُ بِذَلِکَ أَدَّاهُ إِلَى نَعِیمِ الْجَنَّةِ الَّذِی لَا یَزُول‏. (عیون‏أخبارالرضا، ج2 ص129)

درباره فواید عظیم و آثار فراوان محبت ائمه معصومین بسیار سخن گفته شده که

توجه به آنها، بزرگی این نعمت را نشان می‌دهد و البته مسئولیت سنگین ما را. 

همچنین مراد از محبت اهل بیت در لسان روایات، علاقه و کشش قلبی همراه با

اطاعت و پیروی آنهاست و این همان نعمت و گنجی است که درباره‌اش می‌پرسند

و اینکه آیا آن را عملاً در رگهای زندگی خود به جریان انداخته‌ایم، یا اینکه فقط در

ویترینی آن را گذاشته و تنها به آن نگاه نموده‌ایم؟ درست مثل تلویزیونی که به

جای استفاده به‌جا از آن، فقط در گوشه اتاق پذیرایی گذاشته و به عنوان دکور

منزل از آن استفاده کنیم، کاری که ماکت آن نیز می‌تواند همان کار را انجام دهد و

نیازی به صرف این همه هزینه نبود. امام صادق در بیانی دیگر از همین آیه

فرمود: اللَّهُ أَکْرَمُ مِنْ أَنْ یُطْعِمَکُمْ طَعَاماً فَیَسْأَلَکُمْ عَنْهُ وَ لَکِنَّکُمْ مَسْئُولُونَ عَنْ نِعْمَةِ اللَّهِ

عَلَیْکُمْ بِنَا، هَلْ عَرَفْتُمُوهَا وَ قُمْتُمْ بِحَقِّهَا؟ ( دعائم‏الإسلام، ج 2 ص 116)

وجود نازنین امام حسین نعمت بزرگی است که از او و محبتی که نسبت به او در

قلبهاست سؤال خواهد شد که چقدر از این چراغ هدایت در دنیای تاریک و سیاه و

از این کشتی نجات در گرفتاریهای زندگی فردی و اجتماعی خود استفاده کرده‌ایم؟

آیا به صرف اقامه عزا و گریه برای او حق او ادا شده است؟ آیا امام حسین شهید

شد که امت اسلام فقط برایش سوگواری کنند؟‌آیا یک سخن از امام حسین می‌توانید

پیدا کنید که بگوید هدف من از نهضت عاشورا آن بود که مردم همه ساله برایم

اشک بریزند و نذر نمایند؟ آیا وظیفه ما نیست که از هدایتهای امام بهره ببریم؟ آیا

نباید حس خون‌خواهی او را در مجالس عزا تقویت کنیم تا در رکاب امام زمان از

دشمنانش انتقام بگیریم؟

امت پیامبر قدر او را ندانستند و چه هتک حرمتها که به او و خاندانش نکردند و

چه جنایتهای وحشیانه‌ای که در حقش ننمودند.

با چنین شناختی، اگر ما به پیکر غرق به خون حسین نگاه می‌کنیم باید برای انتقام

خون حسین خود را مهیا کنیم در نتیجه  شیوه عزاداری ما برای این امام بزرگوار

باید به گونه‌ای باشد که همه کسانی که ناظر سوگواری امام حسین هستند دریابند

که او را به ناحق کشتند نه مثل کسی که خودش از دنیا رفته است.

ائمه معصوم سعی داشتند همین نگاه را در عزاداری امام حسین به ما القاء کنند

چنانکه امام رضا در ضمن سوگواری برای امام حسین می‌فرماید: إِنْ سَرَّکَ أَنْ

یَکُونَ لَکَ مِنَ الثَّوَابِ مِثْلَ مَا لِمَنِ اسْتُشْهِدَ مَعَ الْحُسَیْنِ فَقُلْ مَتَى مَا ذَکَرْتَهُ یا لَیْتَنِی کُنْتُ

مَعَهُمْ فَأَفُوزَ فَوْزاً عَظِیما.(الأمالی‏للصدوق ص 130) هم ایشان در سخنی دیگر می‌فرماید:

وَ لَقَدْ بَکَتِ السَّمَاوَاتُ السَّبْعُ وَ الْأَرَضُونَ لِقَتْلِهِ وَ لَقَدْ نَزَلَ إِلَى الْأَرْضِ مِنَ الْمَلَائِکَةِ

أَرْبَعَةُ آلَافٍ لِنَصْرِهِ فَوَجَدُوهُ قَدْ قُتِلَ، فَهُمْ عِنْدَ قَبْرِهِ شُعْثٌ غُبْرٌ إِلَى أَنْ یَقُومَ الْقَائِمُ

فَیَکُونُونَ مِنْ أَنْصَارِهِ وَ شِعَارُهُمْ یَا لَثَارَاتِ الْحُسَیْن‏.(الأمالی‏للصدوق ص 130)

با این وصف باید گفت:‌ای کسانی که عاشق حسین هستید، با کسب آمادگی و مزین

شدن به فضائل اخلاقی خود را به سپاه حضرت مهدی داخل کنید که امام صادق

درباره یاران حضرت مهدی فرمود: وَ هُمْ مِنْ خَشْیَةِ اللَّهِ مُشْفِقُونَ یَدْعُونَ بِالشَّهَادَةِ وَ

یَتَمَنَّوْنَ أَنْ یُقْتَلُوا فِی سَبِیلِ اللَّهِ شِعَارُهُمْ یَا لَثَارَاتِ الْحُسَیْن.(بحارالأنوار ج: 52 ص308،

مستدرک‏الوسائل ج11 ص114) خوشا به‌حال آنهایی که در زندگی چنیند و در زمان ظهور

حضرت مهدی از بین تمام مردم برای سربازی او انتخاب می‌شوند.

 عاشورا روزی است که خلیفه خدا و رسولش در زمین و چراغ هدایت بشر

یعنی امام حسین، به شهادت رسیده و غم و اندوه امام زمان به اوج

می‌رسد.عاشورا روز وقوع این آیه است که وَ مَنْ قُتِلَ مَظْلُوماً فَقَدْ جَعَلْنا لِوَلِیِّهِ

سُلْطاناً فَلا یُسْرِفْ فِی الْقَتْلِ إِنَّهُ کانَ مَنْصُوراً، (اسراء، آیه 33)
امام باقر فرمود وقتی شیعیان در روز عاشورا به هم می‌رسند به هم تسلیت و

تعزیت بگویند، یکی از یاران ایشان می‌پرسد: وَ کَیْفَ یُعَزِّی بَعْضُنَا بَعْضا؟ً قَالَ:

تَقُولُ، عَظَّمَ اللَّهُ أُجُورَنَا بِمُصَابِنَا بِالْحُسَیْنِ وَ جَعَلَنَا وَ إِیَّاکُمْ مِنَ الطَّالِبِینَ بِثَأْرِهِ مَعَ وَلِیِّهِ

وَ الْإِمَامِ الْمَهْدِیِّ مِنْ آلِ مُحَمَّد.(وسائل‏الشیعة،ج14 ص509 ) اگر اندکی در این سخن

بیندیشید، می‌بینید ائمه ما چطور در اندیشه انتقام و خون‌خواهی امام حسین هستند

که حتی در تسلیت دادن هم به این امر اشاره می‌کنند، یعنی‌ای شیعه! چرا

نشسته‌ای؟ برای خون‌خواهی فرزند رسول الله و علی و فاطمه به‌پا خیز.

بزرگداشت امام حسین فقط به گریه و سینه زدن نیست، بلند شو تا با رهبری

حضرت مهدی انتقام خون بناحق ریخته شده حسین را از ظالمان بگیری.

دوست‌داران امام حسین  باید خود را برای خون‌خواهی مهیا ساخته و منتظر

ظهور مهدی فاطمه باشند تا به سپاه او که منتقم خون است، ملحق شوند و همواره

به این کلام رسول اعظم بیندیشند که با چه افتخاری از منتظران حضرت مهدی

سخن می‌فرماید:( اللَّهُمَّ لَقِّنِی إِخْوَانِی مَرَّتَیْنِ فَقَالَ مَنْ حَوْلَهُ مِنْ أَصْحَابِهِ أَ مَا نَحْنُ

إِخْوَانَکَ یَا رَسُولَ اللَّهِ فَقَالَ لَا إِنَّکُمْ أَصْحَابِی وَ إِخْوَانِی قَوْمٌ فِی آخِرِ الزَّمَانِ آمَنُوا وَ

لَمْ یَرَوْنِی لَقَدْ عَرَّفَنِیهِمُ اللَّهُ بِأَسْمَائِهِمْ وَ أَسْمَاءِ آبَائِهِمْ مِنْ قَبْلِ أَنْ یُخْرِجَهُمْ مِنْ أَصْلَابِ

آبَائِهِمْ وَ أَرْحَامِ أُمَّهَاتِهِمْ، لَأَحَدُهُمْ أَشَدُّ بَقِیَّةً عَلَی دِینِهِ مِنْ خَرْطِ الْقَتَادِ فِی اللَّیْلَةِ الظَّلْمَاءِ

أَوْ کَالْقَابِضِ عَلَی جَمْرِ الْغَضَا، أُولَئِکَ مَصَابِیحُ الدُّجَی، یُنْجِیهِمُ اللَّهُ مِنْ کُلِّ فِتْنَةٍ غَبْرَاءَ

مُظْلِمَة.بصائرالدرجات، ص84)
اما در اینکه چگونه می‌توان به صف منتظران و یاران حضرت برای انتقام از

خون امام حسین پیوست و چه صفاتی را باید زحمت کشید و به دست آورد تا به

این افتخار بزرگ نائل شدف امام صادق اوصافی را برای یاران امام زمان وصف

می‌نماید که راه را روشن می‌کند؛ ایشان می‌فرماید: رِجَالٌ کَأَنَّ قُلُوبَهُمْ زُبَرُ الْحَدِیدِ

لَا یَشُوبُهَا شَکٌّ فِی ذَاتِ اللَّهِ أَشَدُّ مِنَ الْحَجَرِ لَوْ حَمَلُوا عَلَى الْجِبَالِ لَأَزَالُوهَا لَا

یَقْصِدُونَ بِرَایَاتِهِمْ بَلْدَةً إِلَّا خَرَّبُوهَا کَأَنَّ عَلَى خُیُولِهِمُ الْعِقْبَانَ یَتَمَسَّحُونَ بِسَرْجِ الْإِمَامِ

یَطْلُبُونَ بِذَلِکَ الْبَرَکَةَ وَ یَحُفُّونَ بِهِ، یَقُونَهُ بِأَنْفُسِهِمْ فِی الْحُرُوبِ وَ یَکْفُونَهُ مَا یُرِیدُ فِیهِمْ؛

رِجَالٌ لَا یَنَامُونَ اللَّیْلَ لَهُمْ دَوِیٌّ فِی صَلَاتِهِمْ کَدَوِیِّ النَّحْلِ، یَبِیتُونَ قِیَاماً عَلَى أَطْرَافِهِمْ

وَ یُصْبِحُونَ عَلَى خُیُولِهِمْ، رُهْبَانٌ بِاللَّیْلِ لُیُوثٌ بِالنَّهَارِ هُمْ أَطْوَعُ لَهُ مِنَ الْأَمَةِ لِسَیِّدِهَا،

کَالْمَصَابِیحِ کَأَنَّ قُلُوبَهُمُ الْقَنَادِیلُ وَ هُمْ مِنْ خَشْیَةِ اللَّهِ مُشْفِقُونَ، یَدْعُونَ بِالشَّهَادَةِ وَ

یَتَمَنَّوْنَ أَنْ یُقْتَلُوا فِی سَبِیلِ اللَّهِ شِعَارُهُمْ یَا لَثَارَاتِ الْحُسَیْنِ إِذَا سَارُوا یَسِیرُ الرُّعْبُ

أَمَامَهُمْ مَسِیرَةَ شَهْر،ٍ یَمْشُونَ إِلَى الْمَوْلَى إِرْسَالًا بِهِمْ یَنْصُرُ اللَّهُ إِمَامَ الْحَقِّ.(بحارالأنوار،

ج52 ص308)

در حقیقت، کربلا تجلی‌گاه صبر زیبای حسین بن علی بر حقیقت است و بر ماست

که همچون او و در رکاب فرزندش حضرت مهدی تا غلبه حق بر باطل آن هم در

سراسر جهان از پای ننشینیم.


حسن ملائی

[ ۱۳٩٢/۸/۱٧ ] [ ٧:۱٥ ‎ق.ظ ] [ طلبه ]
  • قالب بلاگ اسکای | اس ام اس دون